“Ik geef spullen graag een tweede leven”

De mens achter notaris Goedele Vandekerckhove.

Al ruim 10 jaar is notaris Goedele Vandekerckhove woordvoerder van Notaris.be, een rol die ze met veel empathie vervult. Daarnaast brengt ze als Go Between de besognes van de Antwerpse notarissen over bij Fednot. In dat Antwerpse genootschap is ze diep geworteld: in 2014 en 2015 was ze voorzitter van de Provinciale Kamer en tussen 2020 en 2024 was ze ook nog eens voorzitter van de Antwerpse Conferentie. Een gesprek met een notaris die zich onvermoeibaar inzet voor het beroep.

H et is woensdag 11 februari 2026, zo rond 13 uur. Op dat ogenblik wordt op Radio 1 ‘vertrekrekker’ uitgeroepen tot een woord dat in de Nederlandse taal ontbreekt. U herkent de situatie wel. U staat op het punt om op een receptie te vertrekken, u heeft uw jas al aangetrokken, maar terwijl u afscheid neemt, geraakt u terug aan de praat waardoor het vertrek alsmaar wordt uitgesteld.

Net op het ogenblik dat we het interview proberen af te ronden, appt de echtgenoot van notaris Vandekerckhove het verkozen ‘ontbreekwoord’ naar haar door. “Tja, Barend (de consultant Barend Blondé, nvdr) vindt mij ook ‘een vertrekrekker’”, grapt notaris Vandekerckhove. “En hij heeft er een bloedhekel aan. Want als hij op feestjes aangeeft naar huis te willen gaan, begin ik weer nieuwe gesprekken aan te knopen. En voor ik het besef is er door ‘mijn plakronde’ weer een uur gepasseerd.”

Daar valt iets bij voor te stellen. Want notaris Vandekerckhove raakt niet gauw uitgepraat. Ze vertelt enthousiast over de vele dingen die haar boeien of waarmee ze intens is begaan. Natuurlijk zijn dat, in eerste instantie, haar 4 kinderen, ook al was ze door haar rol als notaris vaak afwezig. “Ik voelde me vaak een ‘ploetermoeder’. Maar ik hoop dat mijn kinderen beseffen dat ik er voor hen sta op momenten dat ze me echt nodig hebben. Net zoals ik er wil staan voor mijn confraters, medewerkers of voor mijn cliënteel. ‘Catch me if I fall’. Als mensen maar beseffen dat ik dat vangnet kan zijn.”

Zijn er in die zin anekdotes die u zijn bijgebleven?

Goedele Vandekerckhove: “17 jaar geleden voelde ik me op een dag heel erg misselijk. Die dag moest ik een kredietakte verlijden. Ik had dit kunnen uitstellen, maar weigerde dat te doen. Want het ging om een gezin dat toen door de hel ging. Terwijl de moeder nog herstelde van borstkanker, was één van de vier kinderen, een zoon, bij het trampolinespringen gevallen. Daarbij had hij zijn nek gebroken. Daardoor is hij levenslang verlamd vanaf de schouders. De ouders moesten hun woning noodgedwongen aanpassen en hadden het geld daarvoor dringend nodig. De akte werd dus verleden op de afgesproken dag. Maar ik heb het voorlezen van de akte moeten onderbreken omdat ik moest overgeven, echt verschrikkelijk gênant. Hoewel die mensen zelf af te rekenen hadden met zoveel miserie, waren ze vooral bezorgd om mij. Ze sturen me nog elk jaar een kerstkaartje, uit dankbaarheid. Het zijn attenties die ik koester.”

“ Onze rol van vertrouweling maakt ons beroep zo mooi.”

Zijn er nog voorwerpen die u op een speciale manier raken?

Goedele Vandekerckhove: “Het koperen plaatje waarop de namen van de opeenvolgende voorzitters van de Antwerpse Conferentie zijn gegraveerd. Dat bevindt zich op de griffie van het Antwerpse Notarishuis, maar ik heb er een foto van genomen. Op dat plaatje staat mijn naam precies op dezelfde hoogte als die van mijn vader. We zijn beiden voorzitter van de Antwerpse Conferentie en van de Provinciale Kamer geweest. Als vader was hij ietwat afstandelijk. Hij kreeg op 57-jarige leeftijd een hartststilstand waardoor hij nog 22 jaar als mindervalide door het leven is gegaan. Toen ik, zoveel jaren later, mocht toetreden tot de ‘Orde van de Uil’, een erkenning voor de notarissen die zich zeer verdienstelijk hebben gemaakt voor het lokale genootschap, was mijn vader tot tranen toe bewogen. Dat heeft me enorm geraakt. Ondertussen is mijn vader overleden, maar dat plaatje staat voor mij symbool voor onze verbinding.”

“Door de hartstilstand van mijn vader ben ik op 29-jarige leeftijd in het beroep ‘geworpen’. Ik was toen hoogzwanger en aarzelde. Het was erenotaris André Michielsens die me over de streep heeft getrokken om deel te nemen aan het notarieel examen. Hij vond trouwens ‘dat ik het aan mijn vader verplicht was’.”

Bent u ook gehecht aan spullen uit het verleden?

Goedele Vandekerckhove: “Zeker wel. Ik houd ervan om rond te snuisteren in brocante- en kringloopwinkels en spullen een tweede leven te geven. Ik wind daar ook geen doekjes om. Ik draag vandaag een rok van mijn overleden schoonmoeder. Hier in mijn aktezaal, bewaar ik een koopakte uit 1762, uit de periode van het Oostenrijks Bewind. (Notaris Vandekerckhove haalt de oude akte enthousiast tevoorschijn) Hier, lees die slotformule: ‘Gelovende in goede getrouwe dat zij elkander daarover nooit meer zullen aanspreken noch molesteren’.

Dat is toch prachtig! De notaris legt de afspraken vast, partijen moeten er nadien niet moeilijk over doen, laat staan dat ze nog knokploegen op elkaar moeten afsturen, zoals vroeger blijkbaar gebeurde. Ook onze rol van vertrouweling maakt ons beroep zo mooi. Op mijn nachtkastje ligt momenteel een boek van A.J. Maren met als titel ‘Omdat het anders niet bestaat’. Dat vertrekt vanuit de vaststelling dat we allemaal wel eens de behoefte voelen om iets aan een ander toe te vertrouwen. Als je iets niet kan vertellen, bestaat het niet.”

Hoe ziet u de toekomst?

Goedele Vandekerckhove: “Ik wil geen doemdenker zijn. Onlangs las ik een treffend citaat van de Bulgaarse filosoof Ivan Krastev in De Standaard. Ik heb het krantenartikel bewaard. Krastev stelt dat het Westen nood heeft aan een project, niet aan zwartgallige toekomstprojecties die gevoed worden door het nu met zijn dalende geboortecijfers, de klimaatopwarming en geopolitieke spanningen, …. We hebben vooral nood aan perspectief en ik ben ervan overtuigd dat de jongere generaties dat kunnen bieden. Ik ken veel jonge, inspirerende en creatieve mensen, die aan dat nieuwe toekomstproject kunnen werken, ook juristen.”

Als we in het heden blijven hangen: op welke plek zou u nu dolgraag eens een paar dagen doorbrengen?

Goedele Vandekerckhove: (zonder enige aarzeling) “In Oostende! Een stad ‘met een hoek af’ en met extreem authentieke bewoners. Een Oostendenaar trekt zich niets aan van de grote instroom in zijn stad. Ik vind het een fascinerende ‘melting pot’ van mensen van allerlei pluimage. Daar zou ik graag eens wat tijd doorbrengen op het dak van het Thermae Palace, filosoferend met Kamagurka. Ik vind zijn humor geweldig, precies omdat hij zo de draak steekt met ‘het geklaag en het gezaag’.”

Nog een slotvraagje: welke actrice zou de rol van uw leven mogen spelen?

Goedele Vandekerckhove: “Nu zou Barend graag zien dat ik ‘Sandra Bullock’ zeg. Maar dat ga ik net niet doen (lachend). Geef mij dan maar ‘Reinhilde Decleir’, een geweldige, sociaal bewogen actrice die ons, mee dankzij enkele memorabele en hilarische scènes, confronteerde met onze relativiteit en vergankelijkheid.”