Een ode aan het notariaat voor de Week van de Poëzie

Het notariaat zit vol verborgen talenten, zo ook dichters. Daarom zetten we graag tijdens de Week van de Poëzie hun kunstwerken in de kijker. Erenotaris Aloïs Van den Bossche heeft zich laten inspireren door het thema van de Poëzieweek 2025: lijfelijkheid. Hieronder vindt u zijn werk:

Lijfelijkheid
Je was lijfelijk present, in persoon aanwezig.
We keken mekaar aan, een hand, een groet
Hoe gaat het? Goed? Content?
Ik voelde aan,
Jij zag en luisterde, mijn pen ter hand, handtekening.
Je aankoop of je onderpand,
Je laatste wil of een contract,
Dat levenslang zou duren, maar dat je toch verbrak.

Nu flits je met de snelheid van het licht
Ik zie je maar je lijkt zo vlak,
En ‘k voel niet aan hoe ‘t verder met je gaat
Ik zie niet of je vlotjes stapt of pijnlijk mankt
Je zegt ’t gaat goed, ‘k zie toch je lijf niet lijden

Verlijden
Wij tekenen zonder je ooit te zien, te voelen,
Geen pen en geen papier, geen hand en ook geen diepte in je blik.
Je bent een schim,  een digitale code, je wordt gekraakt
En niemand die het weet

Pin je je vast en voor hoelang?  Aflijvigheid maakt mij zo bang.
Toen je er lijfelijk was, in vlees en bloed
Kon ik je voelen en wist ik wie je werkelijk was.
Ik mis je, lijfelijk aanwezig,
Ik weet niet meer hoe het je gaat,
Het schermlicht maakt bleek,
Het lijfelijk lijf wordt lijk, lijkbleek.

We zijn elkaar verloren.

Aloïs Van den Bossche – Ter gelegenheid van Gedichtendag 2025

En erenotaris Aloïs Van den Bossche is niet de enige. In oktober 2024 vierden de Antwerpse notarissen het 175-jarig bestaan van hun Conferentie, een gebeuren dat niet onopgemerkt voorbij ging. Niettemin door het prachtige gedicht dat het jonge, aanstormende literaire talent Esohe Weyden, speciaal voor de gelegenheid, over het notariaat had geschreven. Esohe Weyden werd onlangs ook officieel beëdigd als stadsdichter van Antwerpen.

Kompas
In de langgerekte adempauze aan de tafel,
de doordringende stilte die hoorbaar is
tussen de woorden
in vertrouwelijkheid uitgesproken,

in de witregels verscholen,
tussen de nauwkeurig weloverwogen regels
waarvan akte genomen,

op de treden van de trap
waarop traditie traag stapt,
waar heden en verleden
worden verbonden door bordes,

waar erfgoed de ruggengraat vormt
waarop het ambt wordt gedragen,
de fundamenten star en weerbarstig
en continuï teit dus gewaarborgd,

waar de inkt vloeit in akkoorden,
handelingen vereeuwigd worden,
het verloop van morgen doet bepalen,

elke ontmoeting in conferentie
de vriendschap doet bloeien,
met ieder als elkaars steunpilaar,
de waardering doet groeien,

in de bewogen wateren
waar kennis tussen generaties stroomt,
zal confraterniteit steeds het kompas vormen.

Esohe Weyden – Ter gelegenheid van het 175 jarige bestaan van de Antwerpse Conferentie