Antwerps notariaat viert 175 jaar Conferentie

Op vrijdag 25 oktober vierden de Antwerpse notarissen het 175-jarig bestaan van hun Conferentie met een academische zitting, een gebeuren dat niet onopgemerkt voorbij ging.

Het Antwerpse Notarishuis vormde vorige week het schitterende decors voor een luisterrijke viering van het 175 jarig bestaan van de Antwerpse Conferentie. Voor de aanwezigen hadden de organisatoren een academische zitting in petto gevolgd door een walking lunch in de prachtige stadstuin.

In zijn welkomstwoord overliep de huidige voorzitter, notaris Cédric Verlinden, de rijke geschiedenis van de Antwerpse Kring van notarissen.  Dit deed hij met een vleugje humor. Zo vernamen de toehoorders dat er al eens een warme oproep werd gelanceerd om de ‘centen in de kas’ van de Antwerpse Conferentie niet op te potten, maar ze integendeel te spenderen aan een leuke uitstap of een ander  initiatief waarmee de banden tussen de notarissen uit het Antwerpse nog verder konden worden aangehaald.

Professor Fred Stevens focuste in zijn toespraak op de belangrijkste evoluties van de jongste 25 jaar. Hij ging dieper in op de symboliek van de uil. De notarissen uit de provincie Antwerpen vergaderen immers ‘in wijsheid en in vriendschap’ en hebben zelfs een ‘Orde van de Uil’. Die is voorbehouden voor de notarissen die zich bijzonder verdienstelijk hebben gemaakt voor de Antwerpse Conferentie.

Cabaretier en columnist Bert Kruismans nam een conférence voor zijn rekening. Verder modereerde hij een debat tussen 4 erevoorzitters van de Antwerpse Conferentie: de notarissen André Michielsens, Erik Van Tricht, Goedele Vandekerckhove en Hans De Decker.

Ronduit schitterend was het gedicht dat het jonge, aanstormende literaire talent Esohe Weyden, speciaal voor de gelegenheid, over het notariaat had geschreven en dat ze op het einde van de academische zitting voordroeg. We willen het u niet onthouden en kregen van de auteur (overigens ook een juriste) de toestemming om het in onze blog op te nemen:

Kompas  
In de langgerekte adempauze aan de tafel, 
de doordringende stilte die hoorbaar is 
tussen de woorden 
in vertrouwelijkheid uitgesproken, 

in de witregels verscholen, 
tussen de nauwkeurig weloverwogen regels 
waarvan akte genomen, 

op de treden van de trap 
waarop traditie traag stapt, 
waar heden en verleden 
worden verbonden door bordes, 

waar erfgoed de ruggengraat vormt 
waarop het ambt wordt gedragen, 
de fundamenten star en weerbarstig 
en continuï teit dus gewaarborgd, 

waar de inkt vloeit in akkoorden, 
handelingen vereeuwigd worden, 
het verloop van morgen doet bepalen, 

elke ontmoeting in conferentie 
de vriendschap doet bloeien, 
met ieder als elkaars steunpilaar, 
de waardering doet groeien, 

in de bewogen wateren 
waar kennis tussen generaties stroomt, 
zal confraterniteit steeds het kompas vormen.  

Esohe Weyden – Ter gelegenheid van het 175 jarige bestaan van de Antwerpse Conferentie